–வி.ரி.சகாதேவராஜா–
வாணவேடிக்கையும் ஆரவாரமும் அவசியமா? சிந்திக்க வேண்டிய காலம் இது!
ஆலயத் திருவிழா என்றாலே நமது பாரம்பரிய வாழ்வியலில் ஒரு தனித்துவமான இடம் உண்டு. அது வெறுமனே ஒரு சமய நிகழ்வல்ல. பக்தி, பண்பாடு, சமூக ஒற்றுமை, அறப்பணி, பாரம்பரியம், உறவுகளின் ஒன்றுகூடல் எனப் பல்வேறு அம்சங்களின் சங்கமமாகவே ஆலயத் திருவிழாக்கள் காலங்காலமாக இடம்பெற்று வருகின்றன.
ஆலயத் திருவிழாவின் அடிப்படை நோக்கம் என்ன?
இறைவனை வழிபடுதல், மன அமைதியைப் பெறுதல், சமூக ஒற்றுமையை வளர்த்தல், நல்லொழுக்கத்தைப் பேணுதல், தலைமுறைகளாகப் பாதுகாக்கப்பட்ட சமயப் பாரம்பரியங்களை அடுத்த தலைமுறைக்கு எடுத்துச் செல்லுதல் என்பவையே ஆலயத் திருவிழாவின் முக்கிய நோக்கங்களாகும்.
தேர் திருவிழா, தீர்த்தோற்சவம், அபிஷேகம், பூஜை, பஜனை, தேவாரம், திருவாசகம், ஆன்மிகச் சொற்பொழிவு, அன்னதானம் போன்ற நிகழ்வுகள் பக்தர்களின் உள்ளங்களில் இறை உணர்வை வளர்க்கின்றன.
ஆனால் இன்றைய நிலையில் ஆலயத் திருவிழாக்களின் நோக்கமும் போக்கும் குறித்து சமூகமாக நாம் சிந்திக்க வேண்டிய கட்டாயம் ஏற்பட்டுள்ளது.
ஆலயத் திருவிழா என்றால் வாணவேடிக்கை கட்டாயமா? களியாட்டம் அவசியமா?
அதிக ஒலி எழுப்பும் இசை நிகழ்ச்சிகள் இல்லாமல் திருவிழா சிறப்பாக நடைபெறாதா?
இவை சாதாரண கேள்விகள் அல்ல.
இவற்றுக்குப் பின்னால் நமது சமயப் பண்பாட்டின் எதிர்காலம் தொடர்பான முக்கியமான சமூகக் கேள்விகள் உள்ளன.
பக்தி எங்கே? ஆரவாரம் எங்கே?
ஆலயத்துக்குச் செல்பவன் இறைவனை தரிசிக்கவும், மன அமைதியைப் பெறவும், தனது வேண்டுதல்களை முன்வைக்கவும், ஆன்மிக உணர்வைப் பெறவும் செல்கிறான்.
ஆனால் சில திருவிழாக்களில் பக்தியை விட ஆரவாரம் அதிகமாகக் காணப்படுகிறது.
கோயில் மணியோசை, நாதஸ்வர இசை, தேவாரம், திருவாசகம், பஜனை போன்றவை எழுப்ப வேண்டிய ஆன்மிகச் சூழலை, சில நேரங்களில் அதீத ஒலிபெருக்கிகளும் களியாட்ட இசையும் மூடிவிடுகின்றன.
வழிபாட்டுக்கு வந்த முதியவர்கள் அமைதியாக அமர முடியவில்லை. குழந்தைகள் அச்சமடைகின்றனர். அருகிலுள்ள வீடுகளில் வசிப்பவர்கள் இரவு நேரங்களில் நிம்மதியாக உறங்க முடியாத நிலை ஏற்படுகிறது.
ஒருவரின் பக்தி மற்றொருவரின் அமைதியைப் பறிக்கும் நிலைக்கு செல்லலாமா?
இதுதான் நாம் கேட்க வேண்டிய அடிப்படைக் கேள்வி.
வாணவேடிக்கை – பக்தியின் அளவுகோலா?
விழாக்களில் வாணவேடிக்கை இடம்பெறுவது புதிதல்ல. மகிழ்ச்சியின் அடையாளமாகவும், பாரம்பரியத்தின் ஒரு கூறாகவும் அது சில இடங்களில் இருந்து வந்துள்ளது.
ஆனால் இன்று அது சில இடங்களில் ஒரு வகையான போட்டியாக மாறிவருவது கவலைக்குரியது.
ஒரு ஆலயத்தில் பெரிய வாணவேடிக்கை நடந்தால், அடுத்த ஆலயத்தில் அதைவிடப் பெரியதாக நடத்த வேண்டும். ஒருவர் செலவிட்ட தொகையைவிட அதிகமாக மற்றொருவர் செலவிட வேண்டும். வானில் அதிக நேரம் ஒளிர வேண்டும்.
இறுதியில் கேள்வி ஒன்றுதான்:
இது பக்தியின் வெளிப்பாடா? அல்லது ஆடம்பரப் போட்டியா?
வாணவேடிக்கைக்காக செலவிடப்படும் பெரும் தொகை சில நிமிடங்களில் புகையாகவும் ஒளியாகவும் மறைந்து விடுகிறது.
அதே பணத்தில் எத்தனை ஏழை மாணவர்களுக்கு கல்வி உதவி வழங்க முடியும்?
எத்தனை நோயாளிகளுக்கு மருத்துவ உதவி செய்ய முடியும்?
எத்தனை பசியாளர்களுக்கு உணவு வழங்க முடியும்?
எத்தனை ஆலயத் தேவைகளை நிறைவேற்ற முடியும்?
இவை குறித்து நாம் சிந்திக்க வேண்டும்.
இறைவனுக்கு பிடித்தது எது?
இறைவனுக்கு நாம் காணிக்கையாக அளிக்கும் பொருளின் விலைதான் முக்கியமா? அல்லது அதன் பின்னால் இருக்கும் மனிதநேயம்தான் முக்கியமா?
ஒரு பக்கம் ஆலயத்தில் இலட்சக்கணக்கில் பணம் செலவிட்டு வாணவேடிக்கை நடத்திக் கொண்டிருக்கும்போது, மறுபக்கம் அதே சமூகத்தில் ஒரு மாணவன் கல்விச் செலவுக்காகத் தவிக்கிறான் என்றால், நமது முன்னுரிமைகள் குறித்து கேள்வி எழுவது இயல்பானதே.
இறைவனுக்குச் செய்யும் வழிபாடு மனிதனை மறந்துவிடக் கூடாது.
பசித்தவனுக்கு உணவு வழங்குவது, நோயுற்றவனுக்கு உதவுவது, ஏழை மாணவனின் கல்விக்கு கைகொடுப்பது, ஆதரவற்றவர்களுக்கு துணை நிற்பது – இவையும் இறைத் தொண்டின் வடிவங்கள்தான்.
களியாட்டம் தவறா?
களியாட்டம் என்றாலே அது தவறு என்று கூற முடியாது.
மனிதர்களுக்கு மகிழ்ச்சியும் தேவை. திருவிழா என்பது சமூக உறவுகளை வலுப்படுத்தும் சந்தர்ப்பமாகவும் அமைகிறது. பாரம்பரியக் கலைகள், நாட்டுப்புற நிகழ்ச்சிகள், இசை, நடனம் போன்றவை மக்களின் பண்பாட்டு வாழ்வில் முக்கியமானவை.
ஆனால் களியாட்டம் ஆலயத்தின் புனிதத்தன்மையை மிஞ்சக்கூடாது.
திருவிழாவுக்கு வந்த இளைஞர்கள் சிலர் களியாட்டத்தில் ஈடுபடுவது இயல்பாக இருக்கலாம். ஆனால் அது ஒழுங்கின்மையாகவும், போதைப் பொருள் பாவனையாகவும், வாக்குவாதமாகவும், பெண்களுக்கும் குழந்தைகளுக்கும் அசௌகரியமாகவும் மாறினால், அது எந்த வகையிலும் ஆலயப் பண்பாட்டின் அடையாளமாக இருக்க முடியாது.
சத்தமும் சுற்றுச்சூழலும்
இன்னொரு முக்கியமான விடயமும் உள்ளது.
வாணவேடிக்கை மற்றும் அதீத ஒலிபெருக்கி பயன்பாடு சுற்றுச்சூழலுக்கும் பாதிப்பை ஏற்படுத்தக்கூடியவை. புகை, காற்று மாசு, ஒலி மாசு என்பவற்றுடன் தீ விபத்து மற்றும் காயங்கள் ஏற்படும் அபாயமும் காணப்படுகிறது.
ஆலயங்கள் மனிதர்களுக்கான வழிபாட்டுத் தலங்கள் மட்டுமல்ல; அவை இயற்கையுடனும் சமூக வாழ்வுடனும் இணைந்த புனித இடங்கள்.
எனவே திருவிழா ஏற்பாடுகளில் சுற்றுச்சூழல் பாதுகாப்பும் சமூகப் பொறுப்பும் முக்கியத்துவம் பெற வேண்டும்.
ஆலய நிர்வாகங்கள் சிந்திக்க வேண்டிய நேரம்
ஆலய நிர்வாகங்கள் திருவிழா செலவுகளை வெளிப்படையாகவும் பொறுப்புடனும் திட்டமிட வேண்டிய காலம் இது.
வாணவேடிக்கை, ஆடம்பர அலங்காரம், தேவையற்ற செலவுகள் ஆகியவற்றைக் குறைத்து, சமூகப் பயன்பாட்டுக்கான திட்டங்களுக்கு முக்கியத்துவம் வழங்கலாம்.
திருவிழாவை முன்னிட்டு:
ஏழை மாணவர்களுக்கு கல்வி உதவி;
நோயாளிகளுக்கு மருத்துவ உதவி;
முதியோர் மற்றும் ஆதரவற்றோருக்கு உதவி;
இரத்ததான முகாம்;
இலவச மருத்துவ முகாம்;
மரநடுகை;
ஆலய வரலாறு மற்றும் பண்பாட்டுப் பாதுகாப்பு;
இளைஞர்களுக்கான விழிப்புணர்வு நிகழ்ச்சிகள்
போன்றவற்றை நடத்த முடியும்.
அவ்வாறு செய்யப்படும் ஒரு திருவிழா முடிந்த பின்னரும் அதன் பயன் சமூகத்தில் தொடர்ந்து நிலைத்திருக்கும்.
திருவிழாவின் பெருமை எதில்?
ஒரு ஆலயத் திருவிழா எவ்வளவு பெரிய வாணவேடிக்கை நடத்தப்பட்டது என்பதற்காக வரலாற்றில் நினைவுகூரப்பட வேண்டியதில்லை.
எத்தனை ஆயிரம் மக்கள் பக்தியுடன் கலந்து கொண்டார்கள்?
எத்தனை பேருக்கு அன்னதானம் வழங்கப்பட்டது?
எத்தனை ஏழைகளுக்கு உதவி கிடைத்தது?
எத்தனை மாணவர்களுக்கு கல்விக்கான ஆதரவு கிடைத்தது?
எத்தனை குடும்பங்கள் ஒன்றிணைந்தன?
எவ்வளவு பண்பாடு அடுத்த தலைமுறைக்கு எடுத்துச் செல்லப்பட்டது
இதுவே ஒரு திருவிழாவின் உண்மையான வெற்றியாக இருக்க வேண்டும்.
ஆன்மிகத்தை ஆரவாரம் விழுங்கிவிடக் கூடாது
இன்றைய தலைமுறைக்கு ஆலயப் பாரம்பரியத்தை எடுத்துச் செல்ல வேண்டிய பொறுப்பு நமக்கு உள்ளது.
ஆனால் அவர்களுக்கு நாம் கற்றுக்கொடுப்பது என்ன?
“திருவிழா என்றால் பெரிய வாணவேடிக்கை” என்பதையா?
அல்லது,
“திருவிழா என்றால் இறை பக்தி, பண்பாடு, அறம், ஒற்றுமை, மனிதநேயம்” என்பதையா?
என்பதை நாம் தீர்மானிக்க வேண்டும்.
வாணவேடிக்கையை முற்றாகத் தடை செய்ய வேண்டும் என்ற கருத்தை முன்வைப்பதல்ல இக்கட்டுரையின் நோக்கம். பாரம்பரியமாக இடம்பெறும் நிகழ்வுகள் அளவோடும், பாதுகாப்போடும் நடைபெறலாம்.
ஆனால் ஆடம்பரம் ஆன்மிகத்தை மிஞ்சக் கூடாது.
முடிவாக…
ஆலயத் திருவிழா என்பது கண்ணுக்குக் காட்சி தரும் ஒரு நிகழ்வாக மட்டும் இருக்கக் கூடாது; அது மனித உள்ளத்துக்கு ஒளி தரும் நிகழ்வாக இருக்க வேண்டும்.
வானத்தில் வெடிக்கும் வாணவேடிக்கையின் வெளிச்சம் சில நொடிகளில் மறைந்துவிடும்.
ஆனால் ஒரு ஏழைக் குழந்தையின் கல்விக்காக ஏற்றப்படும் ஒரு சிறிய உதவியின் வெளிச்சம், அந்தக் குழந்தையின் வாழ்நாள் முழுவதும் தொடரலாம்.
அதனால், இனி நாம் கேட்க வேண்டிய கேள்வி:
“இந்தத் திருவிழாவை எவ்வளவு பிரமாண்டமாக நடத்தினோம்?” என்பதல்ல.
“இந்தத் திருவிழாவால் சமூகத்திற்கு எவ்வளவு நன்மை செய்தோம்?” என்பதே.
ஆலயங்கள் ஆரவாரத்தின் மையங்களாக அல்ல,
ஆன்மிகத்தின் மையங்களாகவும், அறத்தின் மையங்களாகவும், மனிதநேயத்தின் மையங்களாகவும் திகழ வேண்டும்.
வாணவேடிக்கையின் வெளிச்சத்தைவிட
இறைநம்பிக்கையின் வெளிச்சம் பிரகாசிக்கட்டும்!
களியாட்டத்தைவிட பக்தி மேலோங்கட்டும்!
ஆடம்பரத்தைவிட அறம் மேலோங்கட்டும்!
வித்தகர் விபுலமாமணி வி.ரி.சகாதேவராஜா, காரைதீவு.
